Bart's blog

Bart's blog

Bart's blog

www.hondengedragdeskundige.nl

Veni, vidi Vici, Benji

Blog ViciPosted by Bart 17 May, 2015 15:35:23
Veni, Vidi, Vici, Benji...
Nadat we Vici opnamen in ons gezin kwamen we terecht in een achtbaan van emoties en belevingen. Vici bleek een schuw hondje maar genoot duidelijk van het leven in ons gezin. Zolang er geen druk op haar gelegd werd kon ze heerlijk rustig genieten van alles wat er om haar heen gebeurde. Wel steeds afstand houden van die andere roedelleden, maar toch steeds proberen of er enige vorm van contact mogelijk was. Even een neus tegen je hand, vlak bij me gaan zitten en enthousiast meedoen als Luukie een dolle bui had. Wel op afstand natuurlijk.
De eerste dagen in het nieuwe gezin waren vooral spannend maar ook een uitdaging. Twee meisjes die heel graag wilden knuffelen, een mevrouw die ook het beste met je voorheeft en een meneer die soms ineens liet zien meer te weten over de taal die Vici begreep. Toch nog wel steeds die spanning van iets nieuws en altijd de herinnering aan het verleden. Vluchten, gevangen worden en in een hok gesleurd worden waar de geur van de dood de boventoon voerde.
Toen op de tweede avond de kans zich voor deed om te vluchten en de wijde wereld in te trekken greep Vici deze met de volle overtuiging een beter leven tegemoet te rennen. De voordeur stond wagenwijd open en eenmaal buiten kon geen enkel gezinslid nog voorkomen dat ze het op een rennen zette. De weilanden in en vooral niet luisteren naar alles wat er geroepen werd om terug te komen. We waren de wanhoop nabij... Vici op de vlucht terwijl we nog geen echte band met haar hadden. Ze was eerder geneigd voor ons weg te lopen dan dat ze misschien naar ons toe zou komen. Uren reden we rond in de omgeving op zoek naar haar, maar telkens belden we elkaar met dezelfde boodschap: "Ik zie haar nergens". Uiteindelijk moesten we onze zoektocht staken omdat het donker werd en moesten we hopen op een telefoontje van iemand die een hondje had gevonden.
Zwerfhond op de vlucht met weinig vertrouwen in mensen... Dit voelde niet goed. Met geen andere keuze besloten Nicole en ik om Vici aan te melden als vermist en moesten we eerst de nacht door voor een volgende zoek poging. We spraken af dat tot twaalf uur ik paraat zou staan bij een melding en daarna Nicole er uit zou gaan als dat nodig was.
Ik zat op de bank met mijn telefoon in mijn hand en de hoop dat er gebeld zou worden met goed nieuws. Helaas gleed de tijd voorbij zonder berichten en kon ik het niet verkroppen dat Vici weer aan het zwerven was. Ik besloot toch weer naar buiten te gaan en te gaan zoeken naar onze zwerver. Gewapend met een zaklamp trok ik de donkere nacht in, op naar de plek waar we haar voor het laatst gezien hadden. Uren roepen en rond schijnen in de omgeving in de hoop een teken van haar te vinden. De zaklamp was mijn grootste hoop, misschien zag ik haar ergens lopen, maar mijn oren deden de grootste ontdekking: Ik hoorde hondenpootjes op het wegdek ! Toen ik in de richting van het geluid keek en mijn zaklamp richtte zag ik Vici in een glimp voorbij rennen en realiseerde me dat ik haar met al dat licht alleen maar bang maakte. Snel deed ik mijn zaklamp uit en ging ik haar naam roepend terug naar huis lopen waarbij ik steeds het geluid van tikkende hondenpootjes achter me aan hoorde lopen. Rustig terug wandelen naar huis zonder Vici af te schrikken en hopen dat ze me zou volgen. Zou dit lukken?
Eenmaal thuis liet ik de keukendeur open staan en ging binnen staan onder het roepen van haar naam. Na tien minuten hoorde ik hondenpootjes op het laminaat en kon ik de keukendeur sluiten met Vici op haar plekje waar ze al eerder vredig had liggen slapen. Dit was niet te geloven. Slechts twee dagen in ons huis en toch terug komen na een zwerftocht van 4 uur.
Nauwelijks bekomen van dit avontuur voltrok zich een ander drama. Puk, onze jongste hondje van 10 maanden werd aangereden door een auto en was op slag dood. Zoals wel vaker liep ze buiten en genoot van het vrije hondenleven totdat ze de weg over wilde steken terwijl er een auto voorbij kwam. Ze werd aangereden en overleed ter plekke. Dat dit voor ons groot verdriet betekende en we totaal van de kaart waren mag duidelijk zijn, maar helaas lag het volgende drama al op de loer.
Moos, de hond die we met de nodige moeite opgenomen hadden in onze roedel had in korte tijd een dikke buik gekregen en bij een bezoek aan de dierenarts kregen we de diagnose: Hartfalen en nierkanker in een vergevorderd stadium. Genezing was uitgesloten en alleen wat uitstel van overlijden was nog mogelijk. Om eventueel lijden van Moos te voorkomen hebben we het moeilijke besluit moeten nemen hem in te laten slapen en afscheid te nemen van deze lieve kanjer. Even was het verdriet door het verlies van twee honden bijna te groot en zagen we alles somber in.
Dat een berichtje via facebook een nieuw hoofdstuk aankondigde hadden we slechts durven dromen, maar het gebeurde! Het broertje van Puk was teruggebracht naar de fokker na een relatiebreuk van de eigenaar. Dit hondje uit hetzelfde nest van Puk was op zoek naar een nieuw thuis. Na enige twijfel hebben we toch besloten deze hond op te nemen in ons gezin. Na veel verdriet toch weer wat geluk.

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.