Bart's blog

Bart's blog

Bart's blog

www.hondengedragdeskundige.nl

De Methode

AlgemeenPosted by Bart 05 Feb, 2016 14:32:34
Er zijn vele discussies gaande over wat nu de juiste methode is om met honden te werken. Het gaat hierbij over het trainen van honden, maar ook over de juiste aanpak bij problemen met het gedrag van honden.
Dagelijks werk ik met allerlei verschillende honden en al evenzo verschillende eigenaren met allemaal andere problematiek en daarin ook allerlei verschillende visies en benaderingen. Mijn standpunt is nog steeds dat De Methode voor zowel trainen als gedragstherapie niet bestaat. Anders zou iedereen op dezelfde wijze met honden werken en zouden er geen problemen zijn. Wellicht is dit jammer, want juist door de vele verschillende benaderingen en visies zie ik het resultaat hiervan bijna dagelijks voorbij komen. Als de hond eenmaal gedrag laat zien waar de eigenaar graag aan wil gaan werken en zich gaat verdiepen in mogelijkheden hiervoor, dan komen ze vaak in een oerwoud van methodes of trainingen terecht waarbij een goede aanpak vaak een complexe opgave wordt.
Mijn uitgangspunt is nog altijd dat de enige methode die werkt, je eigen methode is. Het gaat uiteindelijk om het behalen van het doel, namelijk het gedrag dat jij graag ziet bij je hond. Hoe je dit doel bereikt kan niemand je op voorhand vertellen of leren. Je kunt slechts op zoek gaan naar de juiste informatie om daarmee je eigen methode te ontwikkelen. Heb je een goed gevoel bij een bepaalde manier van werken met je hond? Ga je daar dan verder in verdiepen, maar zorg dat je een brede visie houdt. Staar je niet blind op een specifieke aanpak, blijf open staan voor andere invloeden vanuit verschillende richtingen.
In mijn werk probeer ik eigenaren de juiste informatie te geven zodat ze de afweging kunnen maken welke oplossingen kunnen gaan werken bij de problemen die ze ervaren in de omgang met de hond(en). Uiteraard gebruik ik hierbij mijn ervaring uit de vele gevallen waar ik inmiddels mee gewerkt heb en weet ik welke resultaten te behalen zijn in voorkomende gedragingen van honden.
Ik werk het liefst met het natuurlijke gedrag van honden zoals ik dat elke dag zie bij onze eigen honden en als we daar, als mens, begrip voor gaan krijgen blijkt dat de oplossing van vaak op het oog complexe problemen, opmerkelijk eenvoudig is.
Daar ligt dus ook vaak de sleutel voor het oplossen van problemen. Ga terug naar de basis waar het probleem ontstaan is en loop dan het hele traject nog eens na waarbij je door kleine aanpassingen grote invloed kan hebben op het uiteindelijke resultaat.
Dat je daar soms hulp bij nodig hebt is geen schande, wees er juist trots op dat je hulp durft in te schakelen...

  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post47

Kleine stapjes naar groot succes

Blog ViciPosted by Bart 18 May, 2015 20:36:58
Zoals ik al schreef in een vorig blog stond ik versteld van het feit dat Vici na ontsnapt te zijn en 4 uur rondgezworven te hebben uit vrije wil toch weer terug kwam naar ons huis.
Dat er toen eigenlijk al voldoende binding met ons was om het als haar thuis te zien en de pogingen die ze steeds vaker doet om contact met ons te maken is hartverwarmend. De stapjes die ze neemt om steeds meer onderdeel te worden van haar nieuwe roedel zijn weliswaar klein, maar zullen uiteindelijk resulteren in een groot succes waarbij ze zich helemaal vertrouwd zal voelen in haar nieuwe omgeving met nieuwe groepsleden.

Aanvankelijk was het nog steeds een spannend moment voor haar als we haar wilden aanlijnen voor een wandeling. Ze ging dan heel gespannen in een hoek zitten en we kregen de riem met moeite om haar nek. Nu is ze al zover dat als we de riemen pakken ze zelfs naar je toe komt lopen!
Ook het zoeken van contact momenten komst steeds vaker voor en als ze dan aangehaald wordt zie je haar ook echt genieten en een mooie zachte blik in haar ogen krijgen.
Tijdens wandelingen zien we een steeds meer zelfverzekerd hondje lopen en heeft ze ook echt veel plezier als ze door het hoge gras springt. Geweldig om te zien !

Benji, de hond die nu een week bij ons is, het broertje van Puk die helaas vorige week is overleden, is ook weer een bijzondere hond. Zijn gedrag lijkt in zoveel op het gedrag dat Puk had, dat je soms denkt dat Puk van boven alles ingefluisterd heeft. Benji slaapt op dezelfde plaatsen waar Puk altijd sliep, zoekt echt vaak contact met Luukie op de bank, kijkt door hetzelfde raampje naar buiten als we met de auto thuis komen rijden en kan dezelfde blikken in zijn ogen hebben waarin we echt Puk wel herkennen.
Vanaf het moment dat hij in ons gezin kwam voelde het goed en dat hij eerst moest wennen hebben we eigenlijk niet gemerkt. Hij deed het meteen prima met de kinderen en ook de omgang met andere honden ging probleemloos. Door het ongeluk van Puk zijn we wat huiverig geworden om hem los te laten lopen dus hebben we hem samen met Vici steeds aan de lijn gehouden bij het naar buiten gaan.
Vanochtend was ik in de schuur om de andere honden vast buiten te laten en toen ik even later weer binnenkwam wist onze oudste dochter doodleuk te melden: "Ik heb Luukie, Benji en Vici even naar buiten gelaten en daarna weer naar binnen geroepen." Dit hadden we zelf nog niet aangedurfd, maar dochterlief liet ons even zien dat de twee nieuwkomers zich al helemaal thuis voelen...





  • Comments(2)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post46

Veni, vidi Vici, Benji

Blog ViciPosted by Bart 17 May, 2015 15:35:23
Veni, Vidi, Vici, Benji...
Nadat we Vici opnamen in ons gezin kwamen we terecht in een achtbaan van emoties en belevingen. Vici bleek een schuw hondje maar genoot duidelijk van het leven in ons gezin. Zolang er geen druk op haar gelegd werd kon ze heerlijk rustig genieten van alles wat er om haar heen gebeurde. Wel steeds afstand houden van die andere roedelleden, maar toch steeds proberen of er enige vorm van contact mogelijk was. Even een neus tegen je hand, vlak bij me gaan zitten en enthousiast meedoen als Luukie een dolle bui had. Wel op afstand natuurlijk.
De eerste dagen in het nieuwe gezin waren vooral spannend maar ook een uitdaging. Twee meisjes die heel graag wilden knuffelen, een mevrouw die ook het beste met je voorheeft en een meneer die soms ineens liet zien meer te weten over de taal die Vici begreep. Toch nog wel steeds die spanning van iets nieuws en altijd de herinnering aan het verleden. Vluchten, gevangen worden en in een hok gesleurd worden waar de geur van de dood de boventoon voerde.
Toen op de tweede avond de kans zich voor deed om te vluchten en de wijde wereld in te trekken greep Vici deze met de volle overtuiging een beter leven tegemoet te rennen. De voordeur stond wagenwijd open en eenmaal buiten kon geen enkel gezinslid nog voorkomen dat ze het op een rennen zette. De weilanden in en vooral niet luisteren naar alles wat er geroepen werd om terug te komen. We waren de wanhoop nabij... Vici op de vlucht terwijl we nog geen echte band met haar hadden. Ze was eerder geneigd voor ons weg te lopen dan dat ze misschien naar ons toe zou komen. Uren reden we rond in de omgeving op zoek naar haar, maar telkens belden we elkaar met dezelfde boodschap: "Ik zie haar nergens". Uiteindelijk moesten we onze zoektocht staken omdat het donker werd en moesten we hopen op een telefoontje van iemand die een hondje had gevonden.
Zwerfhond op de vlucht met weinig vertrouwen in mensen... Dit voelde niet goed. Met geen andere keuze besloten Nicole en ik om Vici aan te melden als vermist en moesten we eerst de nacht door voor een volgende zoek poging. We spraken af dat tot twaalf uur ik paraat zou staan bij een melding en daarna Nicole er uit zou gaan als dat nodig was.
Ik zat op de bank met mijn telefoon in mijn hand en de hoop dat er gebeld zou worden met goed nieuws. Helaas gleed de tijd voorbij zonder berichten en kon ik het niet verkroppen dat Vici weer aan het zwerven was. Ik besloot toch weer naar buiten te gaan en te gaan zoeken naar onze zwerver. Gewapend met een zaklamp trok ik de donkere nacht in, op naar de plek waar we haar voor het laatst gezien hadden. Uren roepen en rond schijnen in de omgeving in de hoop een teken van haar te vinden. De zaklamp was mijn grootste hoop, misschien zag ik haar ergens lopen, maar mijn oren deden de grootste ontdekking: Ik hoorde hondenpootjes op het wegdek ! Toen ik in de richting van het geluid keek en mijn zaklamp richtte zag ik Vici in een glimp voorbij rennen en realiseerde me dat ik haar met al dat licht alleen maar bang maakte. Snel deed ik mijn zaklamp uit en ging ik haar naam roepend terug naar huis lopen waarbij ik steeds het geluid van tikkende hondenpootjes achter me aan hoorde lopen. Rustig terug wandelen naar huis zonder Vici af te schrikken en hopen dat ze me zou volgen. Zou dit lukken?
Eenmaal thuis liet ik de keukendeur open staan en ging binnen staan onder het roepen van haar naam. Na tien minuten hoorde ik hondenpootjes op het laminaat en kon ik de keukendeur sluiten met Vici op haar plekje waar ze al eerder vredig had liggen slapen. Dit was niet te geloven. Slechts twee dagen in ons huis en toch terug komen na een zwerftocht van 4 uur.
Nauwelijks bekomen van dit avontuur voltrok zich een ander drama. Puk, onze jongste hondje van 10 maanden werd aangereden door een auto en was op slag dood. Zoals wel vaker liep ze buiten en genoot van het vrije hondenleven totdat ze de weg over wilde steken terwijl er een auto voorbij kwam. Ze werd aangereden en overleed ter plekke. Dat dit voor ons groot verdriet betekende en we totaal van de kaart waren mag duidelijk zijn, maar helaas lag het volgende drama al op de loer.
Moos, de hond die we met de nodige moeite opgenomen hadden in onze roedel had in korte tijd een dikke buik gekregen en bij een bezoek aan de dierenarts kregen we de diagnose: Hartfalen en nierkanker in een vergevorderd stadium. Genezing was uitgesloten en alleen wat uitstel van overlijden was nog mogelijk. Om eventueel lijden van Moos te voorkomen hebben we het moeilijke besluit moeten nemen hem in te laten slapen en afscheid te nemen van deze lieve kanjer. Even was het verdriet door het verlies van twee honden bijna te groot en zagen we alles somber in.
Dat een berichtje via facebook een nieuw hoofdstuk aankondigde hadden we slechts durven dromen, maar het gebeurde! Het broertje van Puk was teruggebracht naar de fokker na een relatiebreuk van de eigenaar. Dit hondje uit hetzelfde nest van Puk was op zoek naar een nieuw thuis. Na enige twijfel hebben we toch besloten deze hond op te nemen in ons gezin. Na veel verdriet toch weer wat geluk.

  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post45

Vici

Blog ViciPosted by Bart 05 May, 2015 11:56:44
Ruim een week geleden alweer. We hadden onze tweede afspraak met Norma. Bij de eerste ontmoeting met deze bijzondere vrouw voelden we al meteen dat dit niet bij een kennismaking zou blijven. Wat deze vrouw doet en hoe ze haar eigen universum tot stand brengt gaf ons meteen een heel goed gevoel. Graag wilde we haar steunen in het goede werk dat ze doet maar dat dit niet alleen met geld kon was ons wel duidelijk. Natuurlijk helpen wat euro's om alle kosten te kunnen opbrengen, maar Nicole kwam al snel met het briljante idee om Norma te helpen door wat zorg van haar over te nemen. "Zullen we vragen of ze misschien een hond heeft waarvoor ze een mooiere toekomst zou wensen?. Een oud besje dat bij ons kan komen wonen en waarvoor wij een mooi leven kunnen bieden?"
Al snel was de tweede afspraak gemaakt en togen we wederom naar Friesland om met Norma te overleggen welke hond we zouden kunnen opnemen in ons gezin en de roedel. Eenmaal aangekomen bij het boerderijtje van Norma mochten we al meteen een kijkje nemen op het erf terwijl Norma nog snel even een laatste boodschap ging doen.
Nicole trok meteen de stoute schoenen aan en knuffelde met één van de varkens en kreeg al snel de paarden in het oog. Terwijl ik met onze dochters in de slootkant van de omgeving genoot struinde Nicole over het erf tussen alle dieren. De honden waren nog binnen, maar er waren genoeg dieren los op het erf om van te genieten.
Na terugkomst van Norma werden de honden losgelaten en mochten we kennis maken met haar roedel. Een prachtige groep honden kwam kennis maken met de vreemdelingen op het erf en hier en daar werd al meteen contact gezocht met ons.
Norma had twee honden geselecteerd waarvoor ze een nieuwe toekomst zou wensen en welke dus opgenomen mochten worden in ons gezin.
Vici was één van de geselecteerden en bij onze eerste blik op haar waren we verkocht. Een terughoudend hondje, schuw in het contact zoeken, maar volkomen rustig in haar gedrag in de roedel. Afwachtend toekijkend en later heerlijk rustig op een matras gaan liggen. Norma vertelde over haar verleden en over de keuze van de zo treffende naam: 'Vici'
De uitspraak "Veni, Vidi, Vici" was letterlijk van toepassing op deze hond. Ze kwam, ze zag en ze overwon. Met name het overwinnen was het belangrijkste. Vici is als zwerfhond geboren en heeft de eerste fase van haar leven op straat doorgebracht en is door hondenvangers gevangen en in een dodingsstation geplaatst. Dat deze ervaring traumatisch is geweest merken we nu nog steeds. Alles wat op een riem of lus lijkt is spannend en aanlijnen geeft nog steeds stress.
Nadat we Norma hadden verteld dat we voor Vici een mooie toekomst zouden willen bieden was het voor Norma zaak om meteen over te gaan tot handelen. Norma heeft zo'n intens gevoel voor haar dieren dat afscheid nemen maar het beste zo snel mogelijk achter de rug zou zijn. We besloten dus om Vici meteen mee te nemen naar onze boerderij in Noord Oost Groningen.
Norma wist haar al snel aan de lijn te krijgen en nam haar mee over het pad naar onze auto. Dat hierbij de emoties hoog opspeelden moge duidelijk zijn, maar dat Vici de emotie van Norma direct oppikte werd bijna een echt probleem. Norma wilde zich sterk voordoen voor Vici, maar haar hart brak toen ze zich realiseerde dat Vici voorgoed zou vertrekken. Ik stond te kijken naar het hartverscheurende tafereel en zag dat het voor beiden beter was dat ik mijn rol liet gelden. Ik nam resoluut de riem over van Norma en begeleide Vici naar onze auto. Natuurlijk voelde ik alle emoties en gevoelens die bij het afscheid kwamen kijken, maar ik voelde ook dat het even nodig was om door te pakken. Nicole had met onze meiden al plaats genomen in de auto en ik plaatste Vici tussen haar benen. Al snel bleek dat de schoot van Nicole een vertrouwder gevoel gaf en stapte ik ook in de auto, naast Nicole met een gespannen Vici op haar schoot.
Super trots op mijn liefste, wie neemt er nu zo een angstige hond op schoot waarvan je niet weet hoe ze zal reageren? Gelukkig heeft Nicole veel ervaring met honden en heeft ze een soortgelijke situatie eerder meegemaakt met Moos, een andere hond die we overgenomen hebben. (Blog staat ook online).
De autorit naar huis duurde ruim een uur en al die tijd liet Vici alles gelaten over zich heen komen. Wat een prestatie voor een hond die het vertrouwen in vreemden helemaal was kwijtgeraakt!
Bij aankomst thuis namen we haar meteen mee naar binnen en zocht ze direct naar een plekje waar ze kon bekomen van alles wat haar aangedaan was.
De kennismaking met onze twee honden die ook in ons huis wonen was de volgende stap die gemaakt moest worden. Puk, onze jonge kruising, was de eerste waarmee Vici kennis maakte. Dit ging meteen al goed, al was Puk wel te druk volgens Vici. Een paar korte signalen waren genoeg om de onderlinge verstandhouding duidelijk te maken. Luukie, onze duidelijke Alfa hond, kon ook in korte tijd zijn goedkeuring geven aan ons nieuwe lid van de roedel. Nu was het zaak om vooral veel rust en vertrouwen te gaan kweken en Vici te laten wennen aan de dagelijkse gang van zaken in haar nieuwe leven. Veni, Vidi, Vici... Ze kwam, ze zag en ze overwon. Over haar overwinning vertel ik in een volgende blog.

  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post44

Vici, uitbreiding van de roedel

Blog ViciPosted by Bart 29 Apr, 2015 14:54:52
Sinds 5 dagen hebben we een nieuwe hond in onze roedel. Via Nicole kwam Norma Miedema op mijn pad, een krachtige vrouw die op een boerderijtje in Friesland alles in het werk stelt om dieren die anders geen plaats meer zouden krijgen in onze maatschappij een waardevol leven te schenken. Op haar boerderij omringt ze zich met varkens, paarden, vogels, vissen, katten en... Honden. Iedereen die weet hoe ik werk met honden zal begrijpen dat ik zeer begaan ben met deze dieren en ik had diep respect toen ik Norma voor het eerst ontmoette en zag hoe veel liefde ze gaf aan al haar dieren en dus ook haar honden.
Na deze ontmoeting besloten Nicole en ik dat we Norma graag wilden steunen in haar goede werk en Nicole bedacht dat het misschien niet alleen op financieel vlak zou moeten. Konden we Norma misschien wat ontlasten door een hond van haar over te nemen en ervoor te zorgen dat deze hond bij ons een mooi leven zou krijgen?
Na overleg met Norma bleek dit inderdaad een mooi initiatief en zijn we inmiddels bij haar geweest om te kijken welke hond hiervoor het meest in aanmerking kwam.

Inmiddels is Vici dus al 5 dagen bij ons en ga ik in dit blog beschrijven hoe haar introductie in ons gezin en de roedel ging en hoe dit de komende tijd gaat verlopen.

Ik heb eerst toestemming gevraagd aan Norma omdat ik dat wel gepast vond. Norma heeft mij de toestemming gegeven en waarschijnlijk leest ze ook mee in dit blog.

Meer informatie over Norma vind je op: www.normasuniversum.nl



  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post43

Vechthond

SessiesPosted by Bart 28 Jun, 2014 11:03:57
Helaas komt het nog steeds voor dat honden gebruikt worden voor illegale hondengevechten waar barbaren veel geld inzetten om te zien hoe honden elkaar zoveel mogelijk verwonden en zelfs afmaken. Enkele weken kreeg ik een aanvraag voor een sessie met een hond die uit een circuit van hondengevechten in België gered was. Na een gevecht was de hond bij een dierenarts terecht gekomen die op eigen initiatief de hond heeft laten "verdwijnen". Onder het mom van 'laten inslapen wegens te zware verwondingen' heeft deze dierenarts de hond een nieuwe kans gegeven voor een vreedzaam leven. De nieuwe eigenaar, die ook in het complot zat, wist van de historie van de hond en wilde meteen een goede start maken in de heropvoeding van deze hond. Na het maken van een afspraak voor een (eerste) sessie kwamen ze vanuit België naar het hoge Noorden van Nederland.
Ik stond even raar te kijken toen de hond na een lange reis uit de auto kwam. Volkomen rustig en geen spoor van agressie, tenminste zolang er geen prikkel was. Dat ik de eerste prikkel bleek te zijn werd duidelijk toen ik de eigenaar begroette. Waarschijnlijk had de hond mij nog niet opgemerkt, maar toen ik begon te praten was het meteen raak ! Op zijn achterpoten, rukkend aan de riem, woest grommend en met ontblote tanden probeerde hij mij te lijf te gaan. De eigenaar was hier op voorbereid en wist de hond (Carlo) onder controle te houden, maar het was duidelijk dat Carlo getriggerd werd door mijn aanwezigheid.
Honden die onrustig (angstig) worden door de aanwezigheid van zaken die ze als onveilig ervaren hebben eigenlijk maar één manier om dit op te lossen. Ze zullen proberen de onderlinge afstand groter te maken zodat er minder bedreiging komt. Plan A bestaat meestal uit het weglopen van de bedreiging. Plan B is wat we helaas nog teveel zien: Het aanvallen van de bedreiging met als doel deze weg te jagen en zo de onderlinge afstand te vergroten. Plan B heeft echter niet de voorkeur. Het kost veel energie en je kunt er ook verwondingen door oplopen. Natuurlijk gedrag van honden bestaat voor het grootste deel uit het kiezen voor Plan A: Conflicten vermijden en zelf de onderlinge afstand vergroten door weg te lopen van de bedreiging.
Bij hondengevechten is er echter geen keuze mogelijkheid voor honden, ze worden in een afgesloten ring geplaatst en kunnen dus alleen Plan B maar inzetten om met bedreigingen om te gaan. Plan A wordt dus uitgesloten en zodoende ook abnormaal voor de honden. Plan B is voor de betreffende honden volkomen normaal gedrag, hoe raar we dit als hondeneigenaren ook vinden.
In dit geval was het dus van belang om de hond Plan A weer eens te laten ervaren, dus loop gewoon rustig weg uit de situatie. Nadat ik dit met de eigenaar uitgebreid besproken had gingen we aan de slag om Carlo te laten ervaren dat weglopen veel minder stress opleverde en veel meer rust bracht dan het inzetten van zoveel energie (agressie). Toen de eigenaar van mij begon weg te lopen bleek dat na zo'n 30 meter de onderlinge afstand voldoende was om Carlo rustig te krijgen. Dit was het punt waar we konden beginnen met het langzaam verkleinen van de afstand waarbij ik de eigenaar de instructie gaf om bij de minste stress signalen van Carlo steeds consequent te kiezen voor Plan A: Op rustige wijze zelf de afstand vergroten. Ik begon heel langzaam achterwaarts richting Carlo en zijn eigenaar te lopen en zodra Carlo zijn focus op mij vestigde liep de eigenaar een paar stappen weg van mij waarbij hijzelf ook achterwaarts liep en Carlo met zijn lichaam belette om te focussen op mij. Dat dit in menselijk opzicht een koddig beeld opleverde deerde Carlo niet. Van mij ging veel minder dreiging uit door het ontbreken van oogcontact en frontale nadering. De eigenaar liep met de rug naar mij toegekeerd weg van me waardoor ook hij liet zien geen aandacht voor mij te hebben.
Al snel kon ik tot op zo'n 5 meter naderen zonder een uitval van Carlo. We hadden de basis gelegd voor het vervolg van het ombuigen van het gedrag. Samen wandelen waarbij ik op 5 meter afstand bleef maar wel steeds meer prikkels ging afgeven. Ik begon te praten met de eigenaar, liet de naam Carlo meerdere keren vallen en stampte af en toe eens op de grond. Elke reactie van Carlo werd door de eigenaar en mij compleet genegeerd en we bleven stoïcijns de wandeling vervolgen. Na een paar honderd meter liep ik al op 3 meter afstand van Carlo waarbij hij eigenlijk steeds meer aandacht kreeg voor andere zaken buiten mijn aanwezigheid. Uiteindelijk was het resultaat dat ik naast de eigenaar kon lopen en Carlo mij accepteerde in zijn persoonlijke zone. Dit was voor vandaag de eerste overwinning, in volgende sessies gaan we werken aan de volgende stappen. We hebben al een afspraak gemaakt voor een gezamenlijke wandeling waarbij ik een eigen hond ga meenemen om op dezelfde wijze aan het werk te gaan. We hebben er alle vertrouwen in dat Carlo zelf ook gaat ervaren dat dit gedrag veel minder stress oplevert en dus zorgt voor veel meer rust. Daar kies je toch liever voor dan al die stress, paniek en onrust van Plan B...?

  • Comments(2)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post42

Agressie

SessiesPosted by Bart 04 Apr, 2014 11:12:32

Agressie

“Ik weet niet hoe hij zal reageren als ik hem uit de auto haal. Zal ik hem zijn muilkorf eerst maar omdoen voor de zekerheid?”
Tegenover me staat een eigenaar van een Anatolische herder die al 4 keer van baasje is gewisseld omdat de hond nogal wat agressie liet zien. Er zijn wat bijtincidenten geweest en ook hebben de vorige eigenaren al meerdere rekeningen van dierenartsen betaald om andere honden aan hun verwondingen te laten helpen na een aanvaring met deze Kangal. “De gedragstherapeut is ook al gebeten en wil niet verder werken met Tendo, volgens hem kunnen we beter kiezen voor afscheid nemen en hem rustig laten inslapen.”

Ik krijg wel vaker te maken met ‘hopeloze gevallen’, maar nu heb ik toch wel mijn zorgen over wat er zo meteen de auto uitkomt. In eerste instantie leek het verhaal redelijk duidelijk en dacht ik te begrijpen wat er mis was, maar nu de eigenaar voor me staat en ik luister naar wat hij zegt begin ik toch te twijfelen. Heb ik hier te maken met een hond die al te lang het spoor bijster is en zijn oplossing meteen zoekt in agressie?

Ik besluit toch om eerst zelf te kijken hoe de hond zich gedraagt voordat ik ga oordelen over alle (subjectieve) informatie die ik gekregen heb. Ik vraag of de eigenaar de hond wil aanlijnen en samen met mij even een stukje te gaan wandelen om zo een eerste indruk van de hond te krijgen en te zien hoe de onderlinge verstandhoudingen zijn.

Na een stoeipartij in de kofferbak van de auto springt Tendo uit de auto en blijkt dat het de eigenaar niet gelukt is om de hond aan de lijn te krijgen. Binnen luttele seconden staat er een woest blaffende Kangal tegenover me die met alles wat binnen zijn vermogen ligt duidelijk wil maken dat mijn aanwezigheid niet op prijs wordt gesteld. Natuurlijk begrijp ik dat dit een gevaarlijke situatie is, maar wat ik ook meteen zie is de stress en vooral de onzekerheid die de hond laat zien. Al blaffend en grommend naar mij zie ik de blik van de hond heen en weer schieten. Recht in mijn ogen kijken, langs me heen kijken, snelle blik op de eigenaar, aandacht voor de schapen in het weiland, mij weer recht aankijken. De eigenaar komt vanaf de auto aanlopen met de riem “Sorry, hij was me te snel af, ik zal hem snel aanlijnen”. Ik vraag de eigenaar hiervan af te zien omdat de situatie zoals die ontstaan is even een andere aanpak vraagt.

Ik draai mij rustig om en begin langzaam weg te lopen van Tendo, uiteraard op mijn hoede omdat een Anatolische herder nu eenmaal een hond is die respect afdwingt. Ik hoor aan het blaffen dat Tendo mij op de voet volgt en waarschijnlijk het vermoeden heeft dat ik reageer op zijn woeste gedrag door weg te lopen. Om dit te ontkrachten ga ik stil staan, draai me om en loop richting Tendo zonder enige aandacht te schenken aan zijn gedrag. Als ik hem voorbij loop komt hij meteen weer druk blaffend achter me aan totdat ik weer stil ga staan. Het is geen schoolvoorbeeld natuurlijk, maar ik heb het al wel voor elkaar gekregen dat hij volgt, spreek ik mezelf bemoedigend toe.

Na een paar keer rustig heen en weer gelopen te hebben waarbij ik geen enkele reactie heb gegeven op het gedrag van de hond merk ik dat de aandacht wat begint te verslappen. Er wordt even snel een achterpoot opgetild voor wat druppeltjes urine her en der en er wordt soms even snel over de eigen neus gelikt. Dit gaat de goede kant op !

Ik besluit over te gaan tot een volgende stap, het aanlijnen van de hond. Ik vraag de eigenaar om de riem en loop vervolgens weer weg van de hond waarbij ik de riem over mijn schouder gooi. Ik probeer de focus van Tendo te doorbreken door steeds wisselende initiatieven te laten zien. Ik laat de riem op de grond vallen en loop gewoon door. Ik breek een takje van een boom en gooi dit weg. Ik loop naar de brievenbus en kijk of er post is. Daarna doe ik mijn hoed af en zet hem weer op. Ik loop weer richting riem en ga er op mijn hurken bij zitten. Al snel heb ik een hondensnuit naast me die aan de riem begint te snuffelen. Ik kom overeind en loop naar de eigenaar waarmee ik even wat woorden wissel. Als ik terugloop naar de riem heb ik een hond achter me aan lopen die niet meer hijgt en blaft, maar eigenlijk heel nieuwsgierig is naar wat ik nu weer ga doen. Als ik stil ga staan kijkt hij vragend naar me op en maak in heel kort oogcontact waarna ik weer van hem wegloop. Nu wordt het tijd om hem aan te lijnen. Ik doe dit zonder er teveel aandacht aan te geven en kijk rond in de omgeving terwijl ik de riem vastmaakt aan de halsband.

Als de riem eenmaal vastgemaakt is loop ik resoluut weg van Tendo waarbij ik de riem bij het handvat vasthoudt. Al snel rent de hond me voorbij en draai ik me meteen om, de andere kant op. Dit blijf ik herhalen zonder daarbij aandacht te hebben voor wat Tendo allemaal probeert. Hij trekt aan de riem, gaat me de pas afsnijden, duwt zijn neus in mijn achterste en spring zelfs tegen mijn rug op. Ik blijf stoïcijns mijn eigen initiatieven nemen en naar verloop van tijd merk ik dat Tendo het begint op te geven. Zijn initiatieven leveren immers niets op en ik blijf gewoon mijn eigen ding doen.

Nu kan ik gaan werken aan het geven van aandacht. Ik loop het pad af en hurk ineens neer waarbij ik meteen reactie krijg van Tendo. Hij komt aan een ontspannen lijn naast me staan en ik raak even kort zijn schouder aan zonder oogcontact te maken. De reactie die ik dan krijg is de ultieme stap die ik wilde maken, hij gaat naast me zitten !!

Nu is het slechts zaak om dit vele malen te herhalen waarbij ik stapje voor stapje steeds meer contact maak met de hond. Een aanraking met een stemgeluid, oogcontact en een aai over het hoofd volgen al snel en als ik daarna met een volgende Tendo naar de eigenaar terug loop weet ik dat we in een volgende sessie kunnen gaan werken aan ontspannen wandelen waarbij Tendo gaat ervaren dat dit vele malen prettiger is dan alle drukte die hij eerst liet zien.

Op mijn website staan bij “ervaringen” de verhalen van de eigenaren van honden waar ik mee gewerkt heb, kijk maar eens of je het herkent: www.hondengedragdeskundige.nl



  • Comments(2)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post41

Onrustige roedel

SessiesPosted by Bart 04 Dec, 2013 15:39:14
Vandaag een sessie gedaan met een roedel van 4 honden en de 2 eigenaren. Er was niet met de honden te wandelen op een rustige ontspannen manier en de eigenaren waren al dusdanig gefrustreerd dat ze geen oplossingen meer zagen. Ze waren al eerder bij de Martin Gaus Academie geweest waar ze het niet voor elkaar gekregen hadden en ook een lokale hondenschool kon niets anders bedenken dan de honden constant onder appèl zien te houden door het uitvoeren van allerlei commando's. Dat dit geen goede oplossing was bleek wel toen de roedel uit de auto werd gehaald en we begonnen aan een korte wandeling. De eigenaren stortten zich met veel frustratie op het hard corrigeren van de honden door rukken aan de lijn en fysieke aanraking in de flanken van de honden. Al gauw was duidelijk welke honden de aanstichters waren van het drukke gedrag en ook waarom ze dit gedrag lieten zien. Ik besloot de roedel uit elkaar te trekken en beide eigenaren één hond te geven die zorgden voor de onrust. Nadat ik eigenaar 1 eerst separaat uitleg gaf over hoe de hond rustig te krijgen keek eigenaar 2 toe. Binnen enkele ogenblikken was het resultaat waarneembaar en zag ik dat eigenaar 1 zelfs emotioneel werd doordat het nu ineens zo goed ging. Hij was met stomheid geslagen dat het zo verbluffend goed ging. Eigenaar 2 had tijdens het meekijken de boodschap ook meegekregen en eigenlijk konden ze beiden na slechts een half uurtje al geheel ontspannen lopen met de honden. Ook was wel te zien dat de honden veel minder stress hadden en hierdoor ontstond nog meer rust bij de eigenaren waar de frustratie plaats had gemaakt voor pure trots en zelfvertrouwen. Mooi om te zien hoe gelukkig mensen hiervan kunnen worden !

  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post40
Next »