Bart's blog

Bart's blog

Bart's blog

www.hondengedragdeskundige.nl

Problemen door training

SessiesPosted by Bart 25 Nov, 2013 14:24:51
Over deze sessie had ik vooraf mijn bedenkingen. Er was me gevraagd of ik iets kon doen aan het gedrag van een agressieve Rottweiler die naar alles en iedereen uitviel zonder aanwijsbare reden. Uiteraard ben ik niet bang voor honden, maar dit soort rassen in combinatie met agressie is toch iets waar ik wat terughoudender mee om ga. Bij aankomst bleek dat dit niet voor niets was, de hond was de auto nog niet uit of had het al op mij voorzien. Woest steigerend op de achterpoten, blaffen, grommen en het hoog optrekken van de bovenlip maakten wel duidelijk wat de hond met me wilde doen. Gelukkig kon de eigenaar de hond goed vasthouden en kon ik beginnen met stap 1: Achterhalen waardoor dit gedrag veroorzaakt werd. Hiervoor gebruik ik meestal een korte wandeling waarbij ik een praatje maak met de eigenaar en vanuit mijn ooghoeken de hond kan observeren. Het praatje met de eigenaar is niet zo maar iets wat ik doe, het heeft tot doel om de aandacht van de eigenaar op mij te vestigen waardoor er minder (of geen) aandacht voor het gedrag van de hond is. In veel gevallen waar ik aan gewerkt heb was het vaak zo dat doordat de hond specifiek gedrag vertoonde, de eigenaar juist met de volle aandacht bij de hond en het gedrag was, waardoor het gedrag juist meestal versterkt wordt.
Tijdens de wandeling kreeg ik een duidelijker beeld van het gedrag van de hond. Hij liet eigenlijk zeer wisselende signalen zien en dit wisselde in rap tempo. Het ene moment zeer zelfverzekerd, agressief naar de omgeving en het volgende moment angstig en onderdanig om vervolgens ineens heel neutraal te worden. Omdat deze signalen elkaar constant afwisselden wilde ik weten wat de geschiedenis van deze hond was waardoor er misschien een oorzaak duidelijk zou worden. Helaas bleek hierover weinig bekend, de hond was 3 maanden geleden uit het asiel gehaald en was toen heel anders qua gedrag. In de 3 maanden bij de nieuwe eigenaar waren er ook geen incidenten of bijzondere voorvallen geweest, dus waarschijnlijk werd het gedrag gevormd door de nieuwe situatie waarin de hond terecht was gekomen. Toen de eigenaar verder vertelde over de cursus waar ze aan begonnen waren ging bij mij het lichtje branden...
2 Maanden eerder waren ze begonnen bij een hondenschool met behendigheidstraining waarbij positief trainen gecombineerd werd met corrigeren van ongewenst gedrag. De hond dus uitvoerig belonen voor goed gedrag door koekjes en positieve aandacht en met straffe hand corrigeren van ongewenst gedrag. Dit corrigeren was door de instructeur een paar keer voorgedaan en de eigenaar liet mij ook zien hoe het hem geleerd was. Nu ben ik al helemaal geen voorstander van correcties, maar wat ik te zien kreeg was echt ten hemel schreiend! De bijbehorende uitleg dat dit nodig was bij dit soort grote honden deed me echt huiveren.
Ik begon met het uitleggen van mijn visie op dit soort manieren van honden trainen; zowel mijn afkeer van positiviteits training als van correcties. Begrijp me niet verkeerd: Ik weet echt wel dat het belonen van goed gedrag resultaat heeft, maar het heeft niets te maken met natuurlijk hondengedrag. Omdat ik meestal te maken krijg met nogal afwijkende gedragingen door honden moet ik meestal terug naar het primaire gedrag van een hond. Het gedrag waarmee de hond geprogrammeerd is bij zijn geboorte en de ervaringen die honden opdoen als ze opgroeien. Hierbij draait het zeker niet om voerbeloningen en ook niet om de correcties zoals wij mensen die geven.
Al met al duurde de wandeling al bijna een uur en was het gedrag van de hond al veel stabieler en rustiger geworden. Toen de eigenaar dit ook opviel konden we eigenlijk concluderen dat we aan het probleem hadden gewerkt door helemaal niets te doen!
Omdat ik de eigenaar wilde laten zien hoe een begeleider het gedrag van een hond sterk kan beïnvloeden nam ik de lijn even over en vroeg de eigenaar op afstand toe te kijken. Ik liep rustig door met de hond waarbij ik uitlegde wat ik middels lichaamstaal communiceerde naar de hond. De eigenaar kon dit ook meteen zien en zag ook in dat hij dit zelf ook zo kon toepassen. Na de hond terug gegeven te hebben liepen we rustig terug naar de boerderij waarbij de eigenaar steeds meer vertrouwen opbouwde t.o.v. van de hond, maar nog belangrijker: Het zelfvertrouwen groeide ook. Na deze enerverende wandeling wist ik dat de basis voor een betere onderlinge relatie gelegd was en dat de eigenaar nu de juiste informatie had om aan de slag te gaan om het gedrag nog stabieler te krijgen. Hij heeft me toegezegd me op de hoogte te houden waarna ze vol goede moed huiswaarts keerden.

  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post39

Roering in de roedel

AlgemeenPosted by Bart 23 Nov, 2013 11:25:07

Roering in de roedel.

De afgelopen maanden waren roerige tijden voor onze roedel. Nu is het natuurlijk zo dat er hier dagelijks wel wat roering is doordat er gasthonden komen en gaan in de roedel, maar in de samenstelling van onze eigen roedel is wel het één en ander gebeurd.

Allereerst overleed begin dit jaar Cioran, een bouvier teef die hier jaren geleden als gast kwam, maar al gauw bleek dat ze voor altijd bij ons zou blijven. Ze hield zich altijd wat afzijdig van de roedel en deed gewoon lekker haar eigen ding. Nieuwe gasten werden altijd even kort begroet en daarna had ze geen aandacht meer voor ze. Lekker rond kuieren over het erf deed ze het liefst, waarbij ze zich maar weinig bemoeide met de gang van zaken binnen de roedel. Na haar overlijden was er dan ook niet echt iets te merken aan het gedrag van de andere roedelleden.

In de zomer kwam Moos bij ons wonen, een hond die door het overlijden van een familielid ineens op ons pad kam. Moos was een hond met een moeilijk verleden en hij heeft er voor gezorgd dat ik in de zomermaanden mijn handen vol had om hem te laten rehabiliteren. Ik heb hierover een blog bijgehouden wat te lezen is op mijn website. Na het scheppen van onderling vertrouwen, wat weken in beslag nam, was het tijd om opgenomen te worden in onze vaste roedel. Dit verliep met wat opstootjes met andere (gast)honden, maar het uiteindelijke resultaat was dat hij volwaardig lid van onze roedel is geworden. Hij loopt nu dagelijks bij ons op het erf en gaat ook goed om met de vele wisselingen van gasthonden.

Enkele weken geleden overleed Wolf, de hond die we al hadden toen we op de boerderij kwamen wonen. Wolf was voor mij een hele bijzondere hond door zijn uitermate duidelijke lichaamstaal en hij heeft me veel bijgebracht over hondengedrag en lichaamstaal. Wolf was van groot belang voor de stabiliteit in onze roedel door zijn grote sociale vaardigheden, dit in combinatie met de absolute dominantie van Luukie, onze Alpha reu. Met z’n tweeën zorgden ze voor rust en geborgenheid binnen de roedel. Tiara, als Alpha teef, voegde hier de laatste ingrediënten toe wat er voor zorgde dat alle gasten hier probleemloos konden verblijven.

Het verlies van Wolf heeft me echt aangegrepen en ik miste zijn aanwezigheid in de roedel, dit was ook te merken aan de andere honden. De plaats van Wolf zal altijd open blijven verwacht ik, er zijn maar weinig honden die de gaven die hij had kunnen invullen in de roedel. Ik zal mezelf in de toekomst regelmatig afvragen: “Hoe zou Wolf dit aanpakken?”, als ik weer eens te maken krijg met honden die wat problemen in het gedrag hebben.

Kort na het overlijden van Wolf kwam onze volgende hond op ons pad: Joshua, een spaanse Mastiff reu van 8 maanden. Hij moest herplaatst worden en ons werd gevraagd of hij een plek bij ons in de roedel kon krijgen. Bij aankomst voelde ik meteen dat ik weer te maken had met een bijzondere hond. Rust en kalmte waren de zaken die meteen opvielen en nadat ik eerst heb gewerkt aan wederzijds vertrouwen heb ik hem al vrij snel in de roedel gebracht. Door zijn rustige gedrag en imposante verschijning ging dit eigenlijk probleemloos. Ook de omgang met Luukie, de Alpha reu ging zeer voorspoedig. Terwijl de rest van de roedel en gasthonden buiten over het erf struinen liggen Joshua en Luukie als twee kolossen samen te slapen aan mijn voeten. Vandaag zijn ze voor het eerst samen bij ons in huis en ook dat gaat zonder problemen.

Terugkijkend op alle wisselingen in de samenstelling van de roedel en het constant komen en gaan van gasthonden denk ik nu ook te weten waar het om draait als je met een roedel honden werkt en hoe dit ook vaak doorgetrokken kan worden naar de verstandhouding tussen mens en hond. Rust en kalmte, assertiviteit, duidelijkheid en lichaamstaal zijn de sleutelwoorden. Conflicten zien aankomen en in de kiem smoren, kordaat handelen en het op juiste wijze omgaan met autoriteit.

Veel gebruikte termen in de omgang met honden zijn tegenwoordig ‘Dominantie’ en ‘Leiderschap’, maar mijn ervaring heeft me geleerd dat deze begrippen er vaak niet echt toe doen. ‘Zelfverzekerdheid’ en ‘Ouderschap’ komen meer in de buurt van de realiteit bij hondengedrag en de onderlinge omgang met elkaar.



  • Comments(0)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post38

Ervaring opdoen

Blog MoosPosted by Bart 14 Aug, 2013 12:26:14
Moos loopt nu zo'n week los in de roedel bij ons op het erf. Je kunt merken dat hij nu voldoende ervaring heeft opgedaan waardoor zijn gedrag ook steeds stabieler wordt. In de afgelopen week ben ik 4 dagen van huis geweest vanwege een zomerkamp met de kinderen uit het dorp. In die 4 dagen heeft een buurjongen, die hier regelmatig in de roedel komt, voor de honden gezorgd en de laatste 2 dagen heeft Nicole dat gedaan. Momenteel bestaat de roedel uit onze eigen honden Wolf, Tiara, Moos en Luukie en de gasthonden Tommy en Tammo. Een mooi klein en stabiel clubje van honden die elkaar goed kennen. Voor Moos is dit een goede periode om nog meer vertrouwen te krijgen in het roedelleven en de rust te ervaren die een roedel geeft.

Toen ik gisteren thuiskwam van het zomerkamp waren we toch wel benieuwd hoe Moos op mij zou reageren na mijn afwezigheid. Nicole zou de honden loslaten terwijl ik gewoon in de tuin rondliep zonder ook maar enige aandacht aan de honden te schenken. (Dit heeft niets met mijn terugkomst te maken, maar het is de manier waarop ik altijd reageer als ik contact maak met honden).
Nadat de honden buiten kwamen was het mooi om te zien dat Luukie als eerste bij me was en duidelijk enthousiast was over mijn terugkomst. Uiteraard liet ik merken dat ik me bewust was van zijn aanwezigheid maar negeerde ik zijn uitnodigingen tot het geven van aandacht, ook bij de andere honden die me inmiddels hadden gevonden deed ik hetzelfde.

Na een zekere periode kon ik merken dat het enthousiasme van de hernieuwde hereniging met de roedel wat begon te temperen en kreeg ik de gelegenheid de honden op hun beurt uit te nodigen om bij me te komen. Allereerst natuurlijk Luukie en daarna was de beurt aan Tiara en Wolf. Moos kwam tussendoor steeds even kort contact maken door zijn neus in mijn handpalm te drukken waarna hij weer ging rondstruinen over het erf. Toen ik hem echt uitnodigde bij me te komen was het dan ook een kleine moeite en kon ik echt zien dat hij het erg prettig vond om door me aangehaald te worden. Ook Nicole kon zien dat hij veel aandacht voor me had en dat ze dat zelf nog niet echt kon bemerken in de verstandhouding die ze zelf had met Moos.

Ik was erg blij met de reactie van Moos en vooral door het feit dat hij nu echt een erfhond begint te worden die zich helemaal thuis voelt bij ons op de boerderij. Dat hij daarbij elke dag nog nieuwe dingen leert door het regelmatig wisselen van de samenstelling van de roedel door de gasthonden gaat er voor zorgen dat Moos steeds beter in zijn vel gaat zitten en kan genieten van het leven als een hond.



  • Comments(3)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post37

Einddoel

Blog MoosPosted by Bart 08 Aug, 2013 21:58:06
Toen we Moos op ons pad kregen hadden we meteen het plan om hem op te nemen in onze roedel. Dat dit niet vanzelf zou gaan hadden we ook wel meteen aangenomen en we hielden er zelfs rekening mee dat het wellicht helemaal nooit zou lukken.
Moos had nou niet helemaal het perfecte gedrag om in een roedel te kunnen functioneren en in het begin van zijn rehabilitatie had ik er ook best een hard hoofd in. Nog nooit had ik zo'n hond meegemaakt die alleen maar wilde vluchten en zeer angstig was en totaal geen contact met zijn omgeving maakte.
Na de eerste voorzichtige stappen die we samen maakten, groeide mijn vertrouwen en daarmee ook het vertrouwen van Moos. Ik deed mijn uiterste best om voor hem een veilige situatie te creëren door consequent en stabiel gedrag te laten zien, precies zoals ik zie hoe Luukie dat doet om de hele roedel dat te geven.
Het aantrekken van mijn "Luukie pak" hielp me enorm om bij Moos binnen te komen. Hij reageerde heel goed op mijn gedrag en daarmee werd zijn gedrag ook steeds stabieler. In de voorgaande blogs staat beschreven welke vorderingen hij al snel maakte.

Het ultieme einddoel was natuurlijk dat Moos zich zo vertrouwd ging voelen in zijn nieuwe situatie en dat hij zich ook ging binden aan zijn nieuwe omgeving zodat hij ook weer helemaal hond kon worden in de roedel. Dat hij zich goed sociaal opstelde ten opzichte van de andere honden was de eerste voorwaarde waaraan hij al snel voldeed. De volgende voorwaarde was dat hij ook op het erf zou blijven in de roedel en niet zou weglopen. Nu is het natuurlijk wel zo dat een hond van nature kiest voor de groep (roedel) omdat dit de beste overlevingskansen biedt, maar in het geval van Moos had ik hier wel mijn twijfels over.

Vanavond had ik ineens het gevoel dat we zover waren om de stap te zetten om samen aan zijn nieuwe vrije leven te gaan beginnen. Toen ik Nicole hierover vertelde was zij degene die met het laatste stukje vertrouwen gaf om het te gaan doen. "Gewoon doen" waren haar woorden. "Nu naar buiten lopen en de deur gewoon los gooien, laat het gewoon gebeuren". Dat had ik nodig om ook per direct naar buiten te gaan en alle honden los te laten op het erf, inclusief Moos die alleen nog maar aangelijnd in de roedel had rondgelopen.

Op het moment dat ik de deur van de schuur open deed en alles op zijn beloop liet wist ik eigenlijk ook wel dat het goed zou gaan. Ik was kalm en vol vertrouwen en dat was ook nodig om deze stap met goed gevolg te nemen. Alle honden renden heerlijk de boomgaard in en ook Moos liet zien dat dit toch wel het ultieme hondenleven is. Heerlijk vrij bewegen en de kracht van een roedel ervaren. Samenzijn op een natuurlijke manier en daarmee afscheid nemen van nadenken en peinzen. Moos gaat weer vertrouwen op zijn instinct en oer-gevoelens en mag weer helemaal hond zijn. Hij blijft steeds contact zoeken en ik hoor hem steeds maar zeggen: "Bedankt dat ik gewoon hond mag zijn, daar ben ik namelijk erg goed in !" Ik kan maar één ding terug zeggen: "Moos, ik ben blij dat je voor mij koos !" Lopen in de roedel met Moos als vrolijke flierefluiter erbij, heerlijk !

Nicole vertelt het nu pas: Tante Trudy (de vorige eigenaresse van Moos) heeft vandaag een ingrijpende operatie ondergaan. Toeval bestaat niet volgens C. Jung, toevallig geloof ik dat...



  • Comments(6)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post36

In huis

Blog MoosPosted by Bart 06 Aug, 2013 13:16:11
Om Moos als volwaardig lid van de roedel te laten worden is het van belang dat hij zich goed hecht aan alle gezinsleden. De omgang met alle andere honden gaat al heel goed en nu werd het tijd dat hij ook een goede band opbouwt met de menselijke leden van de roedel.

We wisten al dat hij goed reageerde op onze kinderen en ons, dus de volgende stap was hem in huis toe te laten en een paar avonden bij ons in het gezin aanwezig te laten zijn. Al meteen de eerste avond ging dit heel goed. Na eerst het huis grondig geïnspecteerd te hebben ging hij bij de bank liggen en gedroeg zich voorbeeldig rustig. Zolang wij bleven zitten bleef Moos rustig liggen, stond één van ons op dan volgde hij om te kijken wat we gingen doen.

Gisteravond was een goede test of hij zich al vertrouwd voelde in huis. Ik zat rustig op de bank toen ik in de verte een enorme onweersbui zag aankomen. Omdat ik zeker wilde weten dat er geen losse spullen zouden gaan rondvliegen wilde ik een controle rondje lopen rond de boerderij. Ik nam Moos mee aan de lijn en terwijl overal om ons heen de bliksem tekeer ging liep hij rustig met me mee terwijl ik het erf controleerde. Omdat er toch wat zaken naar binnen gebracht moesten worden besloot ik Moos even alleen achter te laten in huis zodat ik mijn handen vrij had.

Moos wil heel graag bij me zijn, dus het was de vraag of hij alleen wilde achterblijven in de woonkamer. Dit bleek ook geen probleem te zijn. Hij ging wel bij het raam zitten om me in de gaten te houden terwijl ik met een zaklamp in de duisternis verdween. Het onweer maakte blijkbaar geen indruk op hem en ook het alleen achterblijven gaf geen zichtbare stress. Nadat ik wat spullen naar binnen had gebracht zag ik bij terugkomst dat hij weer bij de bank was gaan liggen en me meteen kwam begroeten toen ik weer in de woonkamer terug kwam.

Terwijl het onweer over ons heen trok bleef Moos ook volkomen rustig en bleef ontspannen liggen. Nadat de bui over was werd het tijd om hem bij de andere honden in de schuur te brengen zodat hij de nacht in de hondenroedel kon doorbrengen. Normaal laat ik de roedel eerst los buiten lopen en loop ik samen met Moos en de andere honden naar binnen, maar gisteravond was het door de regen wat anders, dus bracht ik hem door het huis naar de schuur bij de andere honden. Luukie, onze alpha hond, manifesteerde zich even toen ik de schuur instapte met Moos, maar dit was normaal gedrag. Luukie moest immers zijn positie even laten blijken en liet even zijn dominante positie zien. Hij legde zijn kop even op de schouder van Moos, die op zijn beurt zijn blik afwendde en zijn hoofd in een lage houding bracht. Dit was voor Luukie voldoende waarna hij Moos verder met rust liet. Moos liep snel een rondje door de schuur waarbij even kort contact was met alle andere honden. Al gauw zocht elke hond zijn plekje voor de nacht en kon ik met een gerust hart weer naar binnen gaan in de weet dat de roedel mooi stabiel was.

Vandaag haal ik Moos nog een paar keer naar binnen zodat hij ook aan de dagelijkse gang van zaken kan wennen en een nog betere band met de menselijke roedelleden kan opbouwen.


  • Comments(6)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post35

Walt Disney

Blog MoosPosted by Bart 03 Aug, 2013 12:18:17
Ik zou graag een stukje schrijven waarbij ik Moos aan het woord zou laten. Graag zou ik horen hoe hij de afgelopen week heeft ervaren en hoe hij alle gebeurtenissen zou omschrijven. Helaas... dat gaat niet lukken, ook al doe ik nog zo mijn best, Moos gaat pas echt praten als ik hem een rol kan geven in een film van Walt Disney.

Toch is dit één van de meest voorkomende misvatting bij een groot deel van hondeneigenaren; het projecteren van menselijke emoties en opvattingen op het gedrag van honden. Zelfs ik maak mij er wel eens schuldig aan, terwijl ik echt wel beter weet.

Maar goed, een week geleden kwam Moos bij ons wonen. Een week waarin toch wel heel veel gebeurd is. Toen het plan ontstond om Moos bij ons te laten wonen leek het allemaal eenvoudig: Gewoon een nieuwe gasthond met wat probleemgedrag, iets waar ik eigenlijk dagelijks wel mee te maken krijg in onze hondenopvang. Toch was er wel wat meer aan de hand doordat Moos van een familielid was en er bij mij ook een emotionele kant aan de zaak kwam. Nicole wilde heel graag een last van de schouders van haar tante halen en ik was de persoon die het mocht gaan doen. Ik was zo trots dat ik die eer kreeg ! Uit de verhalen had ik al opgemaakt dat Moos niet de eerste de beste was en dat het mij werd toevertrouwd hem een nieuw leven te geven gaf me een zeer trots gevoel ! Aanvankelijk dacht ik ook dat het gewoon een hond zou zijn zoals ik ze bijna dagelijks meemaak, maar toen Nicole hier een week geleden met Moos het erf op kwam rijden kwam ik hier direct op terug...

Moos bleek een zeer angstige hond die, eenmaal uit de auto, maar één doel had: Vluchten en zoeken naar veiligheid. Als een bezetene trok hij aan de lange lijn en was één brok angst en onzekerheid. De aanpak die ik mezelf had voorgesteld bleek totaal niet te gaan werken bij deze hond die me niet eens zag staan en alleen maar weg wilde uit de situatie. Toen ik hem in de buitenkennel had gekregen en langzaam weer op adem kwam moest ik toegeven dat ik dit soort gedrag nog niet eerder had gezien. Dat was een deukje in mijn ego, maar tegelijkertijd een zeer wijze les ! Moos gaf me een opening naar uitbreiding van mijn ervaring met het gedrag van honden.

In de periode die volgde heb ik natuurlijk weer veel geleerd, maar het belangrijkste was toch wel dat ik weer heb ervaren dat we als mens het meest bereiken met honden als we bereid zijn begrip op te brengen voor hun belevingswereld en niet er vanuit gaan dat ze onze gedachtegang kunnen volgen.

In de blogs van afgelopen week kun je lezen welke grote stappen voorwaarts Moos heeft gemaakt, maar bedenk dat ik in zijn schaduw mocht meelopen en net zo mee groeide in alle ervaringen. Moos heeft bewezen in een week te kunnen veranderen van onmogelijke hond tot sociaal functionerend lid in onze roedel en zelfs begrip op te kunnen brengen voor het menselijke deel door braaf aan een lijn te kunnen lopen. Moos, je bent een kanjer !


  • Comments(7)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post34

Vrolijkheid

Blog MoosPosted by Bart 02 Aug, 2013 15:14:27
Moos heeft inmiddels zijn tweede nacht in de roedel er opzitten en ook dit ging weer probleemloos. We kunnen merken dat de omgang met andere honden hem goed doet en dat het een welkome aanvulling is op zijn leven en een positieve invloed heeft op zijn gemoedstoestand. Hij loopt kwispelend rond tussen de andere honden en heeft gisteravond kennis gemaakt met het fenomeen ravotten. Er zijn twee labradors die hier logeren tijdens de vakantie en ze vermaken elkaar prima.

Toen gisteravond deze twee met elkaar gingen spelen zag ik dat Moos ook pogingen deed om hieraan mee te doen. Eerst door wat onzeker te blaffen tegen het (in zijn ogen) onrustige gedrag wat hij niet goed kon plaatsen, maar al gauw kreeg hij door hoe hij de aandacht van de twee kon krijgen. Hij maakte, misschien wel voor het eerst van zijn leven, een spelboog door door zijn voorpoten te zakken. De reactie hierop kwam meteen doordat Sam (één van de labradors) direct naar hem toe rende. Dit was even schrikken voor Moos want dat had hij niet zo maar verwacht. Zijn reactie was dan ook mooi om te zien: Wegkijken en afwenden, de ultieme manier om de rust te bewaren en even na te denken hoe hij de volgende keer zou reageren. Na een paar volgende spelbogen begon hij toch te begrijpen dat dit toch echt de manier was om ook mee te kunnen doen bij het spel en begon hij (nog wat lomp en onhandig) ook te ravotten.

Ik gebruik de term 'spelen' en 'ravotten', maar ook nu bleek maar weer dat het voor honden veel meer inhoudt. Het is voor honden een manier om elkaar goed te leren kennen en elkaars grenzen te ontdekken. Dit ondervond Moos ook bij zijn eerste pogingen om mee te doen. Doordat hij wat te hard er inging kreeg hij per direct tegengas van Sam die Moos duidelijk maakte dat enige subtiliteit wel gewenst was. Moos droop hierop af om weer even een leermoment voor zichzelf te creëren en na te denken over de te nemen volgende stappen.

Er zullen later op de avond misschien nog wel meer pogingen zijn gedaan, maar dat heb ik niet meer gezien. Wat ik wel meteen zag toen ik vanochtend de schuur in kwam was de vrolijkheid van Moos die (net als de andere honden) op me af kwam en mijn handen likte. Ik heb hem aangelijnd en ben met de roedel naar buiten gegaan waarna ik Moos weer in zijn eigen verblijf heb gedaan. Ik ben nog een paar minuten bij hem gebleven waarbij hij echt vrolijk gedrag liet zien, om me heen sprong en steeds contact maakte. Wat een verschil met 6 dagen geleden toen hij als angstige, onzekere en aandachtsloze hond bij ons kwam. Het geeft zo veel voldoening als je ziet hoe een hond kan opleven na zijn traumatische ervaring door als onzekere hond uit zijn vertrouwde en veilige omgeving gehaald te worden. We gaan er alles aan doen om Moos nog meer levensvreugde te geven !



  • Comments(8)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post33

De nacht

Blog MoosPosted by Bart 01 Aug, 2013 09:51:57
Nadat we gisteravond Moos hebben laten kennismaken met het leven in een roedel bleek dat hij dit uitstekend deed. Het verliep zo vlekkeloos dat ik zelfs later op de avond de andere (gast) honden er ook bijgevoegd heb. Moos blijkt een zeer vaardige hond op sociaal gebied. Één van de gasthonden was zo enthousiast dat hij Moos bijna onder voet liep en Moos reageerde op de manier zoals een standvastige hond dat doet: Negeren en het uit de weg gaan. Het resultaat was dat Tiara in haar rol van alfa teef de gasthond terecht wees om rust te genereren voor de roedel.

Telkens als de drukke gasthond zich tot Moos wendde kwam Tiara tussenbeide en zorgde er zo voor dat Moos zich rustig terug kon trekken. De gasthond had even wat herhalingen van dit optreden nodig om het te gaan begrijpen, maar uiteindelijk kwam er rust (en wederzijds respect) in de roedel en kon er gezamenlijk geslapen worden.

Ik was aanvankelijk van plan om Moos de nacht in zijn eigen verblijf te laten doorbrengen, maar toen ik zag hoe hij zich gedroeg in de roedel nam ik een ander besluit. Moos zou zijn eerste nacht in een roedel gaan beleven.

Dat dit voor Moos geen probleem was bleek vanochtend toen ik de schuur in liep. Meneer lag lekker te slapen in het hooi terwijl de andere honden om hem heen lagen en er zelfs al twee honden begonnen waren met de dagelijkse "ravotterij".

Vandaag gaat Moos weer even terug in zijn verblijf omdat ik nog niet weet of hij op het erf blijft. Eerst zorgen voor een goede binding met de roedel voordat we hem los gaan laten op het erf, maar na zijn eerste nacht is het vertrouwen op een goede afloop flink gegroeid !

  • Comments(2)//blog.hondengedragdeskundige.nl/#post32
« PreviousNext »